Amaai; weer een gevulde dag… (zal er de taalfouten later uithalen)
Zoals ge weet was het de bedoeling om het volledige traject van de GranFondo “Les 3 Ballons” te rijden (210 km). Die tocht heeft om onbegrijpelijke redenen een vertrek dat 50 km van de aankomst ligt. Dus we moesten ’s morgens met de wagen naar het vertrek en dan op het einde nog eens over de Ballon de Servances naar ons Hotel; nog eens 30 km verder. Sommige mensen zijn inderdaad (over)moedig.
Dus vanmorgen opgestaan om 6 uur, vertrokken richting start en daar aangezet met enkel een 3-tal vienoiserie in ons kas.
Eerst is er een aanloop met her an der wat bergskens die zelfs niet meetellen in de lijst, en voor ge het weet zit je al aan bijna 1000 hoogtemeters zonder dat er een ‘officieel’ berg beklommen werd.
Aansluitend o die aanloop, komt er een lus over de Ballon de Servance (met doortocht langs ons hotel waar we allemaal nog ne keer gaan kkn zijn), dan Col d’Oderen, Marckstein, Grand Ballon, Col de Hundsruck, Ballon d’Alsace om zo in Plancher-Les-Mines terecht te komen. Hierna is het nog 5 kilometer naar de arrivé, een doodlopend straatje naar de Planche des Belles Filles.
Moe maar voldaan zijn we allemaal na een tocht van 10 uur (rijdend) in Plancher-Les-Mines terecht gekomen. Op dat moment was het al 19 uur, en we moeten nog prevelo naar huis; dat zagen we eigenlijk niet zitten; we zijn toch FMM niet hé…
Omdat Jaco&Gert die die Plache gisteren al gedaan hadden, en Bats nog niet werd Bats alleen naar boven gestuurd.
Ondertussen moesten Jaco&Gert een manier zoeken om ofwe in het hotel te geraken, ofwel bij den otto. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan: zoals in blijkbaar alle Franssprekende regio’s werken ze hier niet na 18 uur; dus ook de taxi’s niet. En Uber is hier nog niet gepasseerd:
Als alle opties uitgeput zijn, weet Jaco wel raad: hij spreekt daar in zijn beste Frans een 12-jarige freule aan, die daarop verschrikt wegloopt naar hare papa. Die komt kwaad buiten om de Jaco eens goed mores te leren, en begint daar iets van pedo en zo. Als we hem uitleggen dat we op zoek zijn naar transport, en geen pedo maar wielerterroristen zijn klaart de hemel tijdelijk op. Diene papa is blijkbaar ook ne coureur (hij stond daar in zijn koersbroek), kent al onze topcoureurs zoals Eddy Merckx, Jempi Monserez en zelfs de gebroeders Wauters, en begrijpt onze zorg.
Nadat hij ook een paar taxi-bedrijven gebeld heeft, een fles cola gaan halen is en ons pain-met-sossis wil opsolferen ziet hij onze miserie in. En nadat we eens diep in de blauwe ogen van zijn mooie blonde madam gekeken hebben stelt hij voor dat we de velo’s in zijn garage zetten en met zijne otto naar ’t hotel rijden; hij heeft daar geen probleem mee omdat “ons velo!s toch meer waard zijn dan zijne otto”.
Morgen komen we dan alles wisselen en rijden we per velo om Bats zijne otto. Als ons velo’s daar dan nog staan ???
Zo gezegd zo gedaan; Bats is eindelijk terug van dat tochteke van 5 kilometers, en ondertussen zijn we met de otto van die nobele onbekende in ’t hotel toegekomen.
epiloog: nog een dikke sjans dat we niet naar huis gefietst zijn: er is hier ondertussen en ware orrage gepasseerd die zelfs alle plombs hier hebben doen springen; later foto’s van de klaarlichte-hemel-bliksemschichten.